“Er was eens,…”
Wij leiders dachten: “Wat als we niet alle beslissingen zelf hoeven te nemen, misschien zou dat de boel wel versnellen.”
Natuurlijk hadden ze het al snel door. Dat kon het zeker:
- tal van processen versnellen
- hen werkdruk besparen
- mensen een gevoel van belangrijkheid geven
- een gevoel gewaardeerd te worden en het vertrouwen te krijgen om bij te dragen aan het uiteindelijke doel
Autonomie
Dus daar was het concept van ‘autonomie’: het delegeren van een deel van de beslissingsbevoegdheid aan anderen. Maar wat bleek? Al in de 20e eeuw voelden veel leiders die dit concept omarmden zich onzeker en waren ze niet bereid om zich er volledig aan te committeren. Dus begonnen ze vast te houden aan wat van hen was: de macht.
Hopelijk klinkt dit allemaal als prehistorische geschiedenis wanneer je dit leest, maar via via hoor ik dat dit soort dingen tot op de dag van vandaag nog steeds veel gebeuren.
Hoe dan ook, ik ging op zoek naar de overblijfselen van dat soort leiders – of nou ja, laten we ze gewoon bazen noemen. Degenen die simpelweg niet konden geloven wat de mogelijke impact van autonomie zou kunnen zijn voor de mensen in hun teams.
Kijk gerust, maar pas op: Dit zijn geen leiderschapstactieken om in je leiderschapsstijl op te nemen. Tenzij je mensen echt weg wilt jagen.
Schokkend?
Soms hebben we een kleine confrontatie met de werkelijkheid nodig om te zien hoe belachelijk het kan worden.
Dit soort voorbeelden komen misschien nog steeds voor in het echte leven. Ik vroeg AI hoe zij hiernaar keek:
Als AI kan inzien hoe schadelijk het is…
Dan kunnen wij dat zeker ook.
Neem deel aan de discussie in deze LinkedIn-post, ik hoor heel graag wat volgens jou nummer 8 zou moeten zijn.